و استقامتشان را در راه حفظ ايمان مىبيند ، و ناظر ايثارگرى و فداكاريهاى آنها است و البته توجه به اين حقيقت به آنها نيرو و نشاط مىدهد . از سوى ديگر تهديدى است براى دشمنان آنها و هشدارى است كه اگر خدا مانع كار آنها نمىشود نه به خاطر ناتوانى است ، بلكه به خاطر آزمون و امتحان است ، و سرانجام طعم تلخ عذاب دردناك خدا را خواهند چشيد . نكته‌ها : 1 - اصحاب اخدود چه كسانى بودند ؟ گفتيم « اخدود » به معنى گودال بزرگ يا « خندق » است ، و منظور در اينجا خندقهاى عظيمى است كه مملو از آتش بود تا شكنجه گران مؤمنان را در آنها بيفكنند و بسوزانند . در اينكه اين ماجرا مربوط به چه زمان و چه قومى است ؟ و آيا اين يك ماجراى خاص و معين بوده ، و يا اشاره به ماجراهاى متعددى از اين قبيل در مناطق مختلف جهان است ؟ در ميان مفسران و مورخان گفتگو است . معروفتر از همه آن است كه مربوط به « ذو نواس » آخرين پادشاه « حمير » ( 1 ) در سرزمين « يمن » است . توضيح اينكه : « ذو نواس » كه آخرين نفر از سلسله گروه « حمير » بود به آئين يهود درآمد ، و گروه « حمير » نيز از او پيروى كردند ، او نام خود را « يوسف » نهاد ، و مدتى بر اين منوال گذشت ، سپس به او خبر دادند كه در سر زمين « نجران » ( در شمال يمن ) هنوز گروهى بر آئين نصرانيتند ، هممسلكان « ذو نواس » او را وادار كردند كه اهل « نجران » را مجبور به پذيرش آئين يهود

--> ( 1 ) « حمير » قبيله اى بود از قبايل معروف « يمن » .